آموزش پيلاتس
Service Times: 9am and 10:30am
6399 North Wells Road, Bigtownville, CO 32748

سه شنبه 25 مهر 1396 Tuesday 17 October 2017 26 محرم 1439
  • Register

آنچه بايد درباره پيلاتس وام اس بدانيد

ورزش و ام اس
و آنچه بايد درباره پيلاتس وام اس بدانيد

بیماری ام اس منجر به عدم فعالیت بدنی خواهد شد، که این مورد میتواند همراه با افزایش ابتلا به بیماریهای ثانویه در این بیماران گردد. از این رو، تعداد زیادی از مطالعات نشان دادهاند که تمرین ورزشی در بیماران با ام اس خفیف تا متوسط مفید بوده و آمادگی جسمانی و روانشناختی مشابه با افراد سالم را در آنها ایجاد میکند(White and Dressendorfer, 2004). نشان داده شده که بیماران مبتلا به ام اس همراه با سطوح پائینتری از قدرت عضلانی، سرعت، استقامت و آمادگی قلبی تنفسی در مقایسه با افراد سالم میباشند. بهبود آمادگی جسمانی در بیماران ام اس میتواند در به حداقل رساندن ناتوانی، به آنها کمک کند. فعالیت بدنی به عنوان عاملی که سلولهای ایمنی در گردش را افزایش میدهد، مکانیسمهای فیریولوژیکی را راه اندازی میکند و در تغییر پذیری و محافظت از سیستم عصبی نقش دارد.


درگذشته به بيماران MS توصيه مي شد تا از فعاليت بدني اجتناب كنند به دليل اينكه علائم بيماري با افزايش درجه حرارت بدن، بدتر مي شوند. در سال 1984، مشخص شد كه فعاليت بدني براي بيماران MS سودمند است و سطوح آمادگي و كيفيت زندگي را بهبود مي دهد. علائم افسردگي و خستگي، فاكتورهاي بسيار تاثيرگذار بر كيفيت زندگي، تحت تاثير تمرين قرار مي گيرند. مدل حيواني MS نشان داد كه تمرين در مرحله ابتداي بيماري، دوره بيماري را اضافه(يا بدتر) نمي كند.
به علاوه، اخیرا نشان داده شده است که تعداد و شدت علائم حسی که در 40 درصد بیماران پس از ورزش مشاهده میگردد، موقتی و گذرا بوده و در فاصله زمانی نیم تا یک ساعت پس از توقف تمرین ورزشی در بیشتر بیماران(85 درصد) عادی

میشود؛ این علائم دیده شده پس از ورزش بنظر میرسد که مربوط به افزایش دمای مرکزی دیده شده در طول ورزش باشد. اختلالات مشاهده شده در ام اس میتوانند نتیجه فرایند بیماری ام اس به طور فی نفسه( بدون میلین شدن و تخریب آکسونی در CNS) و یا پیامد کاهش سطوح فعالیت بدنی در بیماران ام اس در مقایسه با افراد سالم باشد. هنوز به روشنی مشخص نگردیده که چه مقدار از اختلالات، در بیماران با ام اس میتواند برگشت یابند؛ که این میتواند وابسته به میزان اختلالات بوجود آمده در نتیجه بیماری و یا پیامد عدم فعالیت ثانویه در این افراد باشد. اختلالات حاصل از بیماری احتمالا در نتیجه ورزش برگشت پذیر نخواهند بود، در حالیکه اختلالات ایجاد شده حاصل از عدم فعالیت احتمالا معکوس خواهند گشت(Dalgas et al., 2008). با توجه به اینکه مطالعات مختلفی بهبود قابل توجهی را تقریبا در تمام جنبههای نیمرخ فیزیولوژیکی بیماران ام اس بعد از تمرین ورزشی را نشان دادهاند، این به نظر میرسد که بخش قابل ملاحظهای از اختلالات نسبت به آسیب غیرقابل بازگشت بافتها، نتیجه عدم فعالیت میباشند. این فرضیات همراه با این واقعیت که ورزش یک مداخله غیر دارویی میباشد، ورزش را به عنوان یک ابزار خیلی مهم در بازتوانی ام اس معرفی کرده است. در همین راستا نشان داده شده است که تمرین ورزشی، میتواند به واسطه یک اثر ضد التهابی، بیماری را تعدیل نماید و یک عامل قوی در آهسته کردن روند بیماری باشد(Dalgas et al., 2008).
در مورد اثر ورزش بر عارضه خستگی در بیماران با ام اس تاکنون توجه پژوهشگران مختلفی را به خود جلب کرده است. ورزشهاي گوناگوني(نظير ايروبيك، تمرينات مقاومتي و يوگا) مورد آزمايش قرار گرفتهاند كه نتايج كلي مثبتي روي احساس خستگي و كيفيت زندگي بيمار داشتهاند. باید به این نکته توجه داشت که فوايد ورزش بر خستگي سريعاً بروز نميكند و حتي ممكن است فرد در ابتداي برنامه ورزشي علائم تشديد موقتي ام اس را نيز تجربه كند. اين امر گاهي منجر به كنار گذاشتن ورزش ميشود، اما با تنظيم شدت و مدت زمان ورزش ميتوان ميزان تحمل فرد را بالا برد. همچنین ممكن است نوسانات روزانه يا دورهاي علائم بيماري ام اس در توانايي فرد براي انجام برنامه تمرین ورزشی روزانه اختلال ايجاد كند.
افراد مبتلا به ام اس به منظور به حداقل رسانی خستگی، فعالیت بدنی خود را محدود میکنند. این محدودیت در فعالیت بدنی در واقع میتواند منجر به عدم آمادگی و بیماریهایی شود که ضعف اندامها و خستگی بدنی را بیشتر می-کنند. یکی از اهداف توانبخشی در بیماران با ام اس، حفظ و بهبود عملکردهای روزانه به صورت مستقل میباشند. مرور پژوهشها نشان میدهد که ورزش درمانی میتواند برای بیماران با ام اس، از نظر آمادگی بدنی، فعالیتهای زندگی روزمره و پیامدهای مرتبط با رفتار مفید باشد. به طور ویژه نشان داده شده است که ورزش هوازی ابزار توانبخشی امیدوار کنندهای برای بیماران با ام اس می-باشد. زیرا به طور مثبتی هر دو ظرفیت ورزشی بیشینه و فعالیت بدنی روزانه را تحت تاثیر قرار میدهد(Rampello et al., 2007). در همین راستا نشان داده شده است که پس از 8 هفته تمرین هوازی، توانایی و ظرفیت راه رفتن در مقایسه با مقادیر پایه به طور قابل ملاحظهای افزایش یافته است(Rampello et al., 2007). در پژوهش دیگری نشان داده شد که یک جلسه دوچرخه سواری با شدت متوسط خستگی را به طور قابل توجهی تا 60 دقیقه پس از ورزش کاهش دهد(Petruzzello and Motl, 2011).



پیلاتس و ام اس


توجه:اين مقاله آموزشي - تحقيقي بوده و نتايج مختلفي در جهان ارائه شده است که برخي نتايج مثبت و در برخي موارد هم منفي بوده است .لذا خواهشند است بيماران داراي اختلال اعصاب مرکزي بدن مانند ام اس و بيماريهاي مشابه حتي الامکان زير نظر متخصصيني ورزش نمايند که خود مربي پيلاتس باشند و از انجام هرگونه تمرين بدون نظر متخصص و مربي  اجتناب نمايند.  


متاسفانه در ايران تحقيق هايي در اين زمينه زير نظر افراد غير متخصص صورت گرفته ،که منجر به پيشرفت بيماري شده است .
علیرغم تصور برخی از مربیان در رابطه با نامناسب بودن ورزش پیلاتس برای این بیماران باید اظهار داشت که، همانطور که مشخص گردیده این افراد بدلیل عدم فعالیت بدنی و تحلیل عضلات، از مشکلات مرتبط با ضعف عضلانی از قبیل راه رفتن، افتادن و ناتوانی در انجام کارهای روزانه رنج میبرند. از عوارض دیگر بیماری ام اس گرفتگی عضلات مخصوصا در نواحی اندام تحتانی می باشد. از طرفی ماهیت ورزش پیلاتس شامل حرکات برای بهبود انعطاف پذیری و قدت عضلانی میباشد. در همین راستا پژوهشهای بسیاری اهمیت پیلاتس را در بهبود انعطاف پذیری و قدرت عضلانی در گروههای مختلف جامعه از جمله سالمندان، افراد با درد ناحیه کمر، بسکتبالیستها و غیره نشان داده-اند(Kloubec, 2010, Irez et al., 2011, Amorim et al., 2011, Kao et al., 2014). در مورد بیماران ام اس هم، پیلاتس میتواند به عنوان یک روش درمانی غیر دارویی مکمل در کنار دیگر روشهای درمانی مد نظر قرار گیرد. به طور ویژه، پژوهشهایی در این زمینه انجام گرفته که که این ادعا ما را ثابت میکنند که در ادامه به طور مختصر به آنها میپردازیم.
نشان داده شده است که 8 هفته تمرین پیلاتس، عملکرد حرکتی را در افراد مبتلا به ام اس به طور قابل توجهی نسبت به افراد تمرین نکرده بهبود بخشیده است (Mohamadi et al.,2013). در پژوهش دیگری نشان داده شد که 12 هفته پیلاتس مشابه با تمرینات در آب تعادل پویا را در زنان مبتلا به ام اس به طور قابل توجهی افزایش داده است(Marandi et al., 2013). به طور جالب توجهی، افرادی مبتلا به ام اس که به مدت 6 و 12 هفته در تمرینات شرکت کرده بودند، اظهار داشتند که با شرکت در این کلاسها مزایای اجتماعی، فیزیکی، روانشناختی و عملکردی بسیاری را کسب  کردهاند که این رضایت از فعالیت در زندگی روزمره را برای این افراد به دنبال داشته است و همه شرکت کنندگان در این پژوهشی مدعی شدند که پس از پایان این دوره تحقیقاتی حتما شرکت در تمرینات پیلاتس را ادامه خواهند داد(van der Linden et al., 2014). همچنین گزارش گردیده که پیلاتس قدرت عضلانی اندامهای تحتانی و فوقانی، تحرک و تعادل را در افراد با ام اس بهبود بخشیده است(Guclu-Gunduz et al., 2014).


توصیههای ورزشی
بیماران ام اس باید قبل از شروع برنامه یک برنامه تمرینی جدید با یک متخصص(فیزیوتراپ یا فیزیولوژیست ورزشی) مشورت نمایند. این مهم میباشد که برنامه تمرینی برای افراد، بر مبنای تواناییهای و اختلالات افراد طراحی و تجویز شوند و بعلاوه وضعیتهای محیطی مدنظر قرار گیرند. در ادامه توصیههای پایهای ارائه خواهند گردید که باید در مورد هر بیمار ام اس رعایت گردند.


توصیه برای تمرینات مقاومتی


مهمترین جنبه در تمرینات مقاومتی، اجرای این تمرینات تحت نظارت فرد مجرب تا زمانی که فرد ام اس بتواند به راحتی برنامه را دنبال نماید. علاوه بر جنبههای ایمنی، همانند افراد سالم برنامه تمرین مقاومتی تحت نظارت مقدم بر تمرین مقاومتی بدون نظارت میباشد و اثرگذاری بیشتری دارند. در مراحل ابتدایی تمرینات تجربه نشان میدهد که استفاده از ماشینهای تمرینی باید به وزنه-های آزاد ترجیح داده شوند. اگر استفاده از ماشینهای تمرینی امکان پذیر نمی-باشد، استفاده از نوارهای کشی و یا حرکات با وزن بدن به عنوان بار توصیه می-شود. شدتهایی در دامنه 8-15 تکرار بیشینه توصیه میشود. شدتهای در حدود 15 تکرار بیشینه در طول مراحل ابتدایی توصیه میشود و باید به طور پیشروندهای(در طول چندین ماه) تا شدتهایی برابر 8-10 تکرار بیشینه افزایش یابد. تعداد ستها باید در ابتدا دامنه 1-3 باشد، که میتواندئ تا 3-4 ست برای هر حرکت بعد از چند ماه افزایش یابد. دوره استراحت بین ستها و حرکات در دامنه 2 تا 4 دقیقه پیشنهاد شده است.تواتر جلسات 2-3 روز در هفته به خوبی قابل تحمل بوده و موجب بهود معناداری در بیماران با ام اس میشود. در برنامه تمرینی باید 4-8 حرکت گنجانده شود که تمام بدن را درگیر کنند. ترتیب حرکات باید به گونهای طرحریزی شوند که حرکاتی که گروههای عضلانی بزرگتر را درگیر میکنند قبل از حرکات با گروههای عضلانی کوچکتر اجرا شوند و حرکات چند مفصله قبل از تک مفصله اجرا شوند. برای بیماران ام اس، حرکات اندام تحتانی باید در اولویت قرار گیرند، زیرا نشان داده شده که از دست دادن قدرت در اندام تحتانی بزرگتر از اندام فوقانی میباشد(Dalgas et al., 2008).


توصیه ها برای تمرینات استقامتی


نشان داده شده که روشهای مختلف تمرینات استقامتی بهبود مساعدی را در ام اس ایجاد میکند. ارگومتر دوچرخه، ارگومتر دستی، حرکات در آب و راه رفتن روی تردمیل میتواند برای همه بیماران با ام اس توصیه شود، در حالیکه دویدن و قایقرانی فقط برای بیماران ام اس که عملکرد خوب و بهتری دارند مناسب می-باشد.
براي ورزش، حركات يا دستگاه هايي را انتخاب كنيد كه بي خطر و قابل تحمل باشند. به عنوان مثال، شايد افرادي كه دچار اختلال در راه رفتن و حفظ تعادل هستند، بخواهند تمرینات استقامتی را به جاي تردميل، روی يك دوچرخه ثابت انجام دهند. دوچرخه هاي ثابت خوابيده نيز ميتوانند براي افرادي كه دچار كمردرد يا ضعف جسماني هستند مفيد باشند.
تواتر تمرین دو تا سه جلسه در هفته با شدت 50 تا 70 درصد VO2max مطابق با 60 تا 80درصد ضربان قلب بیشینه پیشنهاد گردیده است. شروع تمرینات با مدت زمان 10 تا 40 دقیقه توصیه شده که بستگی به سطح ناتوانی در بیمار ام اس دارد. در طول 2-6 ماه ابتدایی باید پیشرفت از طریق افزایش حجم تمرینات یا از طریق طولانیتر کردن مدت زمان تمرینات و یا از طریق اضافه کردن یک جلسه تمرینی بیشتر در هفته حاصل شود. بعد از این دوره میتوان بوسیله جایگزین کردن یک جلسه تمرین اینتروال با استفاده از شدتهایی بالاتر از 90 درصد VO2max، بالاتر بردن شدت تمرینات را مورد ارزیابی قرار داد(Dalgas et al., 2008).


توصیه برای تمرینات ترکیبی(مقاومتی-استقامتی)


همانگونه که پیشتر ذکر گردید، ام اس همراه با کاهش قدرت عضلات میباشد و بنابراین اجرای تمرینات مقاومتی در این افراد حائز اهمیت بوده و با توجه به مزایای تمرینات استقامتی برای بیماران ام اس، استفاده از تمرینات ترکیبی برای این بیماران پیشنهاد میگردد. در این مورد باید اذعان داشت که این نوع از تمرینات از سوی بیماران ام اس قابل تحمل میباشد. در تمرینات ترکیبی باید نسبت برابری از تمرینات مقاومتی و استقامتی در روزهای روزهای متناوب اجرا شود. نشان داده شده است که فقط دو روز در هفته تمرینات مقاومتی و دو روز تمرینات استقاومتی به خوبی توسط بیماران با ام اس تحمل شده است.  جلسات تمرینی باید با فواصل 24 تا 48 ساعت از یکدیگر جدا شوند تا بازگشت به حالت اولیه انجام شود. توصیههایی که در زمینه تمرینات استقامتی و مقاومتی در بخش قبلی به آنها اشاره گردید باید در طراحی این تمرینات مدنظر قرار گیرند(Dalgas et al., 2008).
همانطور که پیشتر اشاره شد، افراد با ام اس به گرما حساسیت بالایی دارند و این افراد در هنگام تمرین نه تنها باید وضعیت هیدراسیون خود را حفظ نمایند بلکه نیازمند ورزش کردن در محیط خنک و یا حداقل استفاده از وسایل خنک کننده میباشند. به طور کلی، در اتاقي كه داراي تهويه يا پنكه است ورزش كنيد و لباسهاي خنك بپوشيد تا دماي بدنتان بيش از حد بالا نرود. ورزش كردن در آب نيز به دليل آسانتر شدن حركت و آرامش بخش بودن آن مفيد است. همچنین، به دلیل رساناتر بودن آب، در هنگام تمرین در آب دمای بدن زیاد افزایش نمییابد و بدن به راحتی میتواند گرما را دفع نماید. در اين صورت، دماي آب نبايد خيلي بالا بوده و دماي بين 27 تا 29 درجه سانتي گراد (80 تا 84 درجه فارنهايت) مناسب است.
تمرینات مقاومتی افزایش مشابهی را در دما مرکزی بدن همانند تمرینات استقامتی ایجاد نمیکند. از این رو احتمال میرود که تمرینات مقاومتی به ندرت بیش از تمرینات استقامتی سبب علائم ناخوشایند بدلیل افزایش دمای بدن بشوند. در مورد بیماران ام اس، بدون توجه به چه روش تمرینی به کار گرفته می-شود، باید عواملی را که دمای مرکزی را تحت تاثیر قرار میدهند را مد نظر قرار دهیم و آنها را به حداقل برسانیم تا بیماران شرکت کننده در برنامه ورزشی، از آن لذت ببرند(Dalgas et al., 2008).
در مورد بیماران ام اس که از افت عمده قدرت رنج میبرند، ممکن است نتوانند از تمرینات استقامتی بهره کافی را ببرند، زیرا نمیتوانند تمرینات استقامتی را برای مدت زمان و شدت کافی که برای آنها مفید میباشد را اجرا نمایند. بنابراین، یک دوره تمرین مقاومتی میتواند تمرینات استقامتی را برای بیمارانی که از این مشکل رنج میبرند را اثربخش نماید(Dalgas et al., 2008).


مقاله ارسالي:
مريم قاسميان مربي استان گيلان شهرستان رشت

 


منابع:


AMORIM, T. P., SOUSA, F. M. & SANTOS, J. A. R. D. 2011. Influence of Pilates training on muscular strength and flexibility in dancers. Motriz: Revista de Educação Física, 17, 660-666.

DALGAS, U., STENAGER, E. & INGEMANN-HANSEN, T. 2008. Review: Multiple sclerosis and physical exercise: recommendations for the application of resistance-, endurance- and combined training. Multiple Sclerosis, 14, 35-53.

GUCLU-GUNDUZ, A., CITAKER, S., IRKEC, C., NAZLIEL, B. & BATUR-CAGLAYAN, H. Z. 2014. The effects of pilates on balance, mobility and strength in patients with multiple sclerosis. NeuroRehabilitation, 34, 337-342.

IREZ, G. B., OZDEMIR, R. A., EVIN, R., IREZ, S. G. & KORKUSUZ, F. 2011. Integrating Pilates exercise into an exercise program for 65+ year-old women to reduce falls. Journal of sports science & medicine, 10, 105.

KAO, Y.-H., LIOU, T.-H., HUANG, Y.-C., TSAI, Y.-W. & WANG, K.-M. 2014. Effects of a 12-Week Pilates Course on Lower Limb Muscle Strength and Trunk Flexibility in Women Living in the Community. Health Care for Women International, 1-17.

KLOUBEC, J. A. 2010. Pilates for Improvement of Muscle Endurance, Flexibility, Balance, and Posture. The Journal of Strength & Conditioning Research, 24, 661-667 10.1519/JSC.0b013e3181c277a6.
MARANDI, S. M., NEJAD, V. S., SHANAZARI, Z. & ZOLAKTAF, V. 2013. A Comparison of 12 Weeks of Pilates and Aquatic Training on the Dynamic Balance of Women with Mulitple Sclerosis. International journal of preventive medicine, 4, S110.

PETRUZZELLO, S. J. & MOTL, R. W. 2011. Acute moderate-intensity cycling exercise is associated with reduced fatigue in persons with multiple sclerosis. Mental Health and Physical Activity, 4, 1-4.

RAMPELLO, A., FRANCESCHINI, M., PIEPOLI, M., ANTENUCCI, R., LENTI, G., OLIVIERI, D. & CHETTA, A. 2007. Effect of Aerobic Training on Walking Capacity and Maximal Exercise Tolerance in Patients With Multiple Sclerosis: A Randomized Crossover Controlled Study. Physical Therapy, 87, 545-555.

VAN DER LINDEN, M. L., BULLEY, C., GENEEN, L. J., HOOPER, J. E., COWAN, P. & MERCER, T. H. 2014. Pilates for people with multiple sclerosis who use a wheelchair: feasibility, efficacy and participant experiences. Disability and Rehabilitation, 36, 932-939.

WHITE, L. & DRESSENDORFER, R. 2004. Exercise and Multiple Sclerosis. Sports Medicine, 34, 1077-1100
DALGAS, U., STENAGER, E. & INGEMANN-HANSEN, T. 2008. Review: Multiple sclerosis and physical exercise: recommendations for the application of resistance-, endurance- and combined training. Multiple Sclerosis, 14, 35-53.

WHITE, L. & DRESSENDORFER, R. 2004. Exercise and Multiple Sclerosis. Sports Medicine, 34, 1077-1100.
 RAMPELLO, A., FRANCESCHINI, M., PIEPOLI, M., ANTENUCCI, R., LENTI, G., OLIVIERI, D. & CHETTA, A. 2007. Effect of Aerobic Training on Walking Capacity and Maximal Exercise Tolerance in Patients With Multiple Sclerosis: A Randomized Crossover Controlled Study. Physical Therapy, 87, 545-555.

PETRUZZELLO, S. J. & MOTL, R. W. 2011. Acute moderate-intensity cycling exercise is associated with reduced fatigue in persons with multiple sclerosis. Mental Health and Physical Activity, 4, 1-4.

آخرين بروز رساني 6 ساعت و-32 دقیقه قبل .

مشترک کانال پيلاتس شويد


جهت عضويت در کانال
روي لوگوکليک کنيد
ويژه تلفن همراه

آخرین اخبار

کلمات کلیدی